Kołobrzeg to jedno z najstarszych miast na Pomorzu. Jego historia sięga VIII wieku, kiedy istniała tu osada znana z pozyskiwania soli z wody morskiej. W X wieku ten ważny gród włączył do państwa polskiego Bolesław I Chrobry, próbując nawet utworzyć tu biskupstwo. Po jego śmierci pomorze wróciło do pogaństwa, a Bolesław Krzywousty, jak pisał Gall Anonim, musiał zdobywać sławne miasto Kołobrzeg. Przez kilkaset lat znajdowało się poza granicami Polski pod rządami: Duńczyków, książąt pomorskich, Branderburgii, Prus i Niemiec. Dopiero w 1945 r. powróciło do Polski. Dzieje osadnictwa na terenie współczesnego Kołobrzegu sięgają okresu przedpiastowskigo.

Przez następne lata Obecne terytorium Kołobrzegu przekazywane było z rąk do rąk. Dopiero po zakończeniu wojny siedmioletniej Kołobrzeg powoli dźwigał się z zapaści. Zaczął rozwijać się tu przemysł włókienniczy. Podczas wojen napoleońskich i ataku wojsk francuskich na Prusy, Kołobrzeg pozostał jednym z nielicznych, niezdobytych przez Francuzów skrawków państwa pruskiego.

Ważnym wydarzeniem było otwarcie w 1830 roku pierwszego zakładu kąpieli solankowych i przed nadmorskim miastem pojawiła się zupełnie nowa perspektywa. Przebadana przez specjalistów solanka zawierała brom, jod, sód, jony wapni, żelaza, magnezu i inne korzystne dla zdrowia pierwiastki. Z rozmachem zaczęły powstawać coraz to nowe zakłady kąpieli solankowych. W kilkanaście lat miasto stało się znanym uzdrowiskiem w tej części Europy. Bogacenie się mieszkańców widocznie było w dziedzinach miejscowych władz. Odbudowano ratusz w stylu neogotyckim, kolegiatę, powstało nowe kamienne molo portowe, wzniesiono nowy gmach Urzędu Miejskiego, otwarto teatr. Ponadto Kołobrzeg uzyskał połączenie kolejowe ze Szczecinem, Gdańskiem, Poznaniem oraz Koszalinem. Już pod koniec XIX wieku ulice rozświetliły latarnie gazowe, a na początku XX wieku zaczęły sprawnie działać wodociągi.

Aż do wybuch II wojny światowej miasto rozwijało się z dala od politycznego zgiełku, ciesząc się sławą znakomitego uzdrowiska. W końcowym okresie II wojny światowej Niemcy, ogłosili Kołobrzeg twierdzą i z wielką determinacją bronili miasta. Dopiero przy użyciu baterii miasto zostało obrócone w gruz, ale Polska mogła mieć nadzieję na odzyskanie Pomorza. Po ustaniu działań wojennych w gruzach było ponad 90 procent budynków. W okresie powojennym miasto utrzymało status stolicy powiatu. Szybko rozpoczęto odbudowę.

Po wojnie Kołobrzeg przyłączono do województwa szczecińskiego, w roku 1950 został włączony do nowo powstałego województwa koszalińskiego. Od roku 1999 siedziba powiatu w granicach województwa zachodniopomorskiego.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 8.0/10 (1 vote cast)
RSS Komentarzy

Nie ma jeszcze komentarzy



Można używać znaczników HTML